Ekumeniese belydenisskrifte
Die Nederduitse Gereformeerde Kerk in Suid-Afrika (NG Kerk) beskou homself as deel van die wêreldwye gemeenskap van Christengelowiges. Sedert die ontstaan van die Christelike era, aan die begin van ons jaartelling, het hierdie geloof oor die hele wêreld versprei. In die vroeë jare was daar net een kerk, met gemeentes regoor Noord-Afrika, die Midde-Ooste, Asië en Wes-Europa.
Gedurende hierdie tyd is die drie ekumeniese geloofsbelydenisse geformuleer. Hierdie belydenisse het ’n raamwerk gebied om die kernwaarhede van die Christelike geloof te verwoord en te bevestig. Die NG Kerk onderskryf steeds hierdie drie kort belydenisse oor die Drie-enige God, wat ook deur die meerderheid kerke wêreldwyd aanvaar word, naamlik die:
Drie Formuliere van Eenheid
In 1054 het die Christelike kerk in twee verdeel. Die Oosterse Ortodokse Kerk, met Konstantinopel (vandag Istanbul) as middelpunt, het afgeskei van die Westerse Kerk, wat sy hoofsetel in Rome gehad het. Vanuit hierdie Westerse tradisie het die Protestantse Hervorming in die 15de en 16de eeue gegroei, en talle Protestantse gemeentes het regdeur Wes-Europa ontstaan.
Teen die 17de eeu was daar ’n wye verskeidenheid Protestantse gemeentes en belydenisse, dikwels gevorm in reaksie teen die Rooms-Katolieke Kerk. Die Sinode van Dordrecht (1618–1619) was ’n belangrike poging om orde en eenheid in hierdie verskeidenheid te bring. Daar is besluit om drie geskrifte, bekend as die Drie Formuliere van Eenheid, as die grondslag van die Protestantse geloof te aanvaar. Hierdie formuliere vorm ook die belydenisgrondslag van die NG Kerk, omdat dit ooreenstem met die Bybel en die Gereformeerde verstaan van die Christelike geloof duidelik verwoord. Die Drie Formuliere van Eenheid bestaan uit drie belydenisskrifte, naamlik: